سکوت تلخ

غافلگیرکن مرا در عصر پاییز زیر آفتاب بی‌رمق رویا... نگاه کن مرا به عمق لحظه‌های بی بازگشت تا شامگاه سکوت زیر آسمان بی‌ستاره‌ي اين شهر صدا کن مرا با آوای بی‌همتای آشنا همان نواي دل انگيز ثبت شده در حافظه‌ي خاطره. آغوش بگشا تا در پناه امن دستانت لحظه را عمیق، نفس بکشم. آرام و آهسته قدم بگذار به خط خطی‌هایی که در طول زمان رنگین کمان درد را با یک لبخند در سکوت تلخ نبودنت نقاشی کرده است... رویای پاییزی من آفتابی شو حتی در قالب خیال