گیسوی خاطره

گاه باید رها شد چون نسیم میان گیسوان خاطره … گاه باید با چشمانی بسته روز را پشت تیره‌ترین تن‌پوش به شب‌های بی‌ستاره، نوید داد گرچه مجال طلوع نیست … گاه بايد خندید به ترک‌های باز شده از تنهایی مفرط روی دیوار فاصله … گاه شاید اندکی شبنم رونق باغچه باشد بر تن خیس خستگی در سردترین رابطه خاموش … گاه ریسمان امید پوسیده در گذر زمان، نزدیک پیچ‌های همیشگی جاده فرمان توقف می‌دهد برای لحظه ي "هست" شدن در شورعشقی ماندگار. گاه برای "تو" شدن می‌توان "ما" را تجسم کرد در واقعی‌ترین رویا پشت پرچین حادثه