طلوع

من از سراب دیوار از سوت قطار هنگام رفتن از لبخند کمرنگ بوسه از ناگفته‌های سفید خاطره گذشته‌ام... به مهربانی سکوت در آغوش نمناکِ شرم پشت پنجره‌ي خیس باران خورده در پناه نوازش کلامت خط تازه‌ای سروده‌ام. چشمانم را می‌بندم، نگاه توست با یک دنیا بوی نرگس در اعماق آوایي مخملی و نفس‌های به شماره افتاده از بستر دلی که در مهتاب شب‌هایش شعر را فریاد می‌کرد، عاشقانه‌هایم تقدیم تو که عشق، طلوع ساده نگاه توست لغزیده بر اندام من