آغاز

قصه از آنجا آغاز شد که من از هجوم سایه‌ها گریخته بودم، تنها و غمگین زیر چتر یک نفره روی نیمکت خیس انتظار را به تماشا نشسته بودم با چشمانی بسته سنگینی نگاهي را حس كردم. همان نگاه آشنا، دلم لرزید. در میان هجوم احساسات عجیب و نو با سکوتی بی وقفه كنارم نشستی و آسمان را به انتظار طلوع، با من نگریستی، وقتی عزم رفتن کردی با لبخندي، عمیق نگاهم کردی و گفتی "هوا بس ناجوانمردانه سرد است ..." و رفتی حالا من مانده‌ام و یک دنیا حرف نگفته حسرت یک روز بارانی روی نیمکت خیس در همان کوچه ي اقاقيا در یک شب مهتاب