راز نگاهت

رازی در نگاهت سیاهی شب را پشت نمناکی پلک مهتاب پنهان می‌کند به کدامین طپش اینگونه نبض زمان را در گستره رویا در برگرفتی که ضربان زمین با نوای دل انگیز کلامت می‌لرزد؟ از کدامین ستاره مدار دلتنگی را پشت کهکشان دوری جا گذاشتی که اینگونه بی‌پروا عشق را در رگ‌های تنهایی جاری ساختی؟ از کدام رویا خواب چندین ساله را بیدار شدی که عطر نفست بستر خیال را سرمست کرده است؟ بمان که هراس نبودنت کابوس انتهای سفر، بود هست و خواهد ماند...