
Mojdeh Nasseri
عضو تیم
درباره
عشق بازي من با كلمات به روزهايي برميگردد كه ممنوعيت واژه بيداد ميكرد، در خانه اي كه اتاقهايش هم حتي دَر نداشت كه حريمي باشد براي ثبت حسهاي متفاوت و گيج كننده! خانه قديمي بود ولي حياط زيبايي داشت كه هميشه گربه ولگرد پاي ديوار سرك ميكشيد كه ترس را برايم يادآوري كند! ترس هم ارثيه مادر بود كه در كودكي ترسانده شده بود!!! روي پله هاي حياط در داغي تابستان رو به پنجره كوچك پشت بام همسايه مينشستم، خيالبافي هايم را خط خطي ميكردم و براي خستگي در كردن به باغچه آب ميدادم كه بوي نم آب و خاك روياها را فراتر ببرد تا سرانجامِ قصه هايم را بنويسم!! همسايه كناري هميشه از روي بالكن تعداد رفت و آمدم را ميشمرد و گزارش روزانه به پدر ميداد و پدر دلخوش بود كه همسايه حواسش به من هست تا كه آهسته آهسته مسوليت پذيريش را كمتر كند!!! در آن روزها هيچگاه از كودكي و نوجواني ننوشتم يك هراس زيرپوستي داشتم از عنوان حس ترسم!!! با همان ضبط دو كاسته طوسي و نوار كاست داريوش و فريدون فروغي، آينده را تصوير سازي ميكردم!!! نميدانستم با هوشمندي روزهاي فردا را خلق ميكنم با همين عشق بازي با كلمات...
امروز با كلمات نه تنها كه عشق بازي ميكنم بلكه تمام حس هاي متفاوت را مينويسم، تنها تفاوتش اين است كه حسهاي روي كاغذ آمده جان گرفتند و با قلبي تپنده سخنگو شده اند!!!
شادي را هزاربار مينويسم چرا كه فهميدم تنها دليل بودنم شادماني است!
عشق را زندگي ميكنم و با خون مينويسم كه من زاده ي عشقم و با اين حس عميق زنده ام!!!
مهرباني را هرروز تكرار ميكنم كه تنها و تنها دليل رابطه هايم هست و خواهد بود!!!
ترس را فرياد ميكنم و شجاعانه مي ايستم در برابرش تا كه سد راه رفتنم نشود هرگز!!!
خشم را نگاه ميكنم
اندوه را خالي ميكنم
غم را ولي هنوز هم در صداي باران در شبهاي مهتاب و حتي در آفتابي ترين آسمان، در آغوش ميگيرم كه نوشته هايم زاده ي غمگينترين لحظات نوجواني ام بوده و از دل اين غم، منِ امروز حضور دارد، باور دارم كه غمي دلنشين در وجودم در اعماق تمام حسهايم خود را به خواب ميزند كه مبادا من با واژه هايم بيگانه شوم....
امروز با كلمات نه تنها كه عشق بازي ميكنم بلكه تمام حس هاي متفاوت را مينويسم، تنها تفاوتش اين است كه حسهاي روي كاغذ آمده جان گرفتند و با قلبي تپنده سخنگو شده اند!!!
شادي را هزاربار مينويسم چرا كه فهميدم تنها دليل بودنم شادماني است!
عشق را زندگي ميكنم و با خون مينويسم كه من زاده ي عشقم و با اين حس عميق زنده ام!!!
مهرباني را هرروز تكرار ميكنم كه تنها و تنها دليل رابطه هايم هست و خواهد بود!!!
ترس را فرياد ميكنم و شجاعانه مي ايستم در برابرش تا كه سد راه رفتنم نشود هرگز!!!
خشم را نگاه ميكنم
اندوه را خالي ميكنم
غم را ولي هنوز هم در صداي باران در شبهاي مهتاب و حتي در آفتابي ترين آسمان، در آغوش ميگيرم كه نوشته هايم زاده ي غمگينترين لحظات نوجواني ام بوده و از دل اين غم، منِ امروز حضور دارد، باور دارم كه غمي دلنشين در وجودم در اعماق تمام حسهايم خود را به خواب ميزند كه مبادا من با واژه هايم بيگانه شوم....
برنامهها و ویدیوها (352)

▶
مصاحبه با لیلا بابایی
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با کیوان ارزاقی
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با فرامرز فرحمهر
مسئول لوازم صحنه

▶
جوایز پارسی
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با رحمان مولایی
مسئول لوازم صحنه

▶
میزگرد با با لیلا بابایی و آتوسا زرنگار
مسئول لوازم صحنه

▶
محمد پیری

▶
محمد گل بوستانی

▶
نمایشگاه کتاب قسمت ۲
مسئول لوازم صحنه

▶
بیتا ملکوتی و اواردز
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با بیتا ملکوتی
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با تکین حمزه لو
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با صنم نافع
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با احسان امیری
مسئول لوازم صحنه

▶
جوایز ادبی قسمت ۲
مسئول لوازم صحنه

▶
بهناز علی پور گسکری و اواردز
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با بهنازعلی پور گسکری
مسئول لوازم صحنه

▶
بابک وهابی و اواردز
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با بابک وهابی
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با بابک وهابی ۱
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با آتوسا زرنگار و اواردز
مسئول لوازم صحنه

▶
مصاحبه با آتوسا زرنگار
مسئول لوازم صحنه

▶
میزگرد با کیوان ارزاقی و تکتم توسلی
مسئول لوازم صحنه

▶
آرش نصرت اللهی و اواردز
مسئول لوازم صحنه
مقالهها (20)
صدا
صدا
مخاطب خاص
مخاطب خاص
آغاز
آغاز
درد
درد
همدم
همدم
ردپا
ردپا
برهنگی شعر
برهنگی شعر
رازقي
رازقي
مسافر
مسافر
سکوت تلخ
سکوت تلخ
طلوع
طلوع
راز نگاهت
راز نگاهت
گیسوی خاطره
گیسوی خاطره
انتظار
انتظار
رقص پروانه
رقص پروانه
رویای پاییز
رویای پاییز
کوچه
من نیازم تورو هر روز دیدنه
ماه
ماه
كتاب بهار ٦٣
نام کتاب
غروب
آهسته چراغها روشن ميشوند و اين نويد يك غروب ديگر است.
